Wielkie wyładowania, których nie jestem w stanie zatrzymać na dłużej. Przecież wszystko zależy od oderwania stóp od podłogi. Od poderwania ciała i myśli. Tyle tego we mnie siedzi, tyle się burzy. I co z tego? Nic. Znowu Tetmajer - ten z gór. Tak, chodź ze mną w góry. Teraz.
Zaczynam planować, zacznę od wyrzucenia kalendarza.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz