Dzień, który był już przekroczony

Huśta się już od wielu dni. Tych zaczekanych, wypełnionych i powrotnych - a nawet tych stałych, już po wszystkim. Huśta się i podchodzi do gardła. Nagle rozbrzmiewa w uszach i żyłach. Pulsowanie ciała, oddalenie myśli, przybliżenie obrazu - a potem już wejście. Urwana droga nad przepaścią, zaokrąglenie i wmurowanie w przypadek zdarzeń. To jest jak dreszcz, wszystkie włosy stają na skórze, przechodzi ten mrużący oczy płomień a czoło staje się czerwone.
Więc nie chcę już czekać, pielęgnować obrazów, nie chcę składać słów i oczekiwać od nich wyjścia poza kolejne granice a wejścia w rejestr wyobraźni i przewartościowania emocji. Chcę to zapisać chaotycznie, chcę urywać zdania i wybierać tylko skaczące elementy, które najtrudniej jest oswoić.
Dzień był już przekroczony, od świtu odmierzał się sam - bez uciążliwych próby panowania nad czasem. Weszłam weń pewna tego, że ukaże mi się inny, bardziej soczysty, lepszy, wypędzony z nudy, nieśmiały. Trwał we mnie od bardzo dawna i każdym fragmentem skóry odczuwałam bliskość i związek z wydychanym powietrzem. To pewnie przez niepewność, którą precyzyjnie odkładam na dole żołądka i nie mogę strawić. Ale ten dzień - który był już przekroczony nie dał mi powodów do zatrucia, do zatęsknień i zaczekań, do włączenia smutnej muzyki i odłożenia na później obowiązków - ten dzień nie naruszał mojej autonomii i  mojego chronicznego zapalenia.
Brudne szyby i śmierdzące zasłony - jeszcze sprzed wyładowań politycznych, wcześniejsze szybkie przetransportowanie - by zostać 'opamiętaniem' a potem to już tylko zasysanie zdarzeń i mentalne zatrzymywanie wskazówek - żeby jeszcze, na chwilę móc słuchać i patrzeć. Pociąg się rozpędzał i być może przekroczyć miał nawet moje domysły. Wilgotna trawa i niebo porozrywane na kawałki - to gwiazdy - pomyślałam i szłam dalej, cicho, tak aby nikt nie zauważył moich sklejonych oczu. Zapach - surowy, żywiczny, drewniany - trochę cierpki. Stopy uruchamiały dźwięki, dłonie odciskały kształty w plastycznym powietrzu - one już tam chyba zostały. Te kształty - tak myślę. Słońce i niebo, słońce, niebo, świat, słońce, niebo, świat, ja, słońce, niebo, świat, ja, przestrzeń panowania nad słońcem, niebem, światem i sobą. Mam otwarte ramiona i próbuję cię objąć. Jesteś daleko - zamykam oczy, jesteś małym punktem pośród zieloności, już cię dotykam. To takie proste. Czuję, że dam radę istnieć bez skutków ubocznych dla otoczenia. Zatrzymanie, rejestracja dźwięków i kształtów. Odnotowałam, zjadam dalej, połykam, zachłannie mielę językiem, na zapas, żeby wystarczyło, na długo, na zawsze, dla wspomnień, dla siebie. Pachnie dymem, jest wcześnie - ale on mi nie przeszkadza. Wypełnia estetyczną luką między nami. Wypuszczasz go  z ust, ale za każdym razem jak przechodzisz to go czuję. I czarną kawę. To zabawne - uśmiecham się do siebie.
Kolejne spotkanie, zderzenie z wyobrażeniem, które ostatnio osiągnęło rozmiary wielkiego miasta. Nie wiem co myśleć. Mam zakłócony kontakt z rzeczywistością. Umysł jest lekki i podatny za zawroty. Uspokajam się - ona mnie uspokaja. Dziękuję, po raz kolejny. Idziemy dalej, a ja widzę wersy ze Stachury. Małe, żółte kwiatki i szum, który zupełnie absorbuje. Przyjdź do mnie jawnogrzesznico, będę cię rozbierał powoli na wszelkie nadzieje kolorów i zespolenie, może zakwitniesz nad ranem piękną duszą słonecznika. 
Dzień, który był już przekroczony zdawał się wynagradzać mi ostatnie miesiące. Podświadomość nie szukała już po omacku pozostałości ze stycznia.
Zobacz jak tu cicho, zobacz jak nie jestem już rozerwaną cząstką atomową a integralną częścią powietrza. Tak, to soczewka - skupiła w sobie niegdyś rzuconą  i porozrywaną kliszę.

Zdjęcia, które oglądasz niosą z sobą smutną cielesność - bo niespełnioną. Zapach ciał w bieli i czerni. Zamyślenie i rozświetlenie - jednoczesny wybuch, zdrapywanie ściany, zmazywanie ołówka. Wybrzuszenie - wsiąknięte, struchlałe emocje, które tylko na chwilę wychodzą. Potem giną. I tak zabijasz je - za każdym razem gdy jesteś tak ładnie niedopowiedziana i niedoczekana. Zatrzymana w pół drogi, niedotykana i zatęskniona w ciele bez ramion, bez pulsu i bez wilgotności. Każda całość jest bez ciebie, jest niedoskonała i bezkształtna. Jest osaczona, zatruta i wylękniona. Z ciągłą pretensją o zaistnienie.

23

Nocne powracanie. I nocne zawracanie. Rozmowy o 23. Spracowane dłonie. Wylęknione spojrzenia ludzi, którzy uciekają aby się o siebie nie otrzeć. Ostra krawędź i już możesz oddychać. Jeszcze jeden łyk i będziesz jak oni. Łatwi i dostępni dla wszystkich i o każdej porze. Uczuciowy ekshibicjonizm, publiczna deklaracja wiary w rzeczywistość. I już widzisz pochwałę w ich oczach, uroczo klaszczą, zapadają się w krzesłach. Kolejne przedstawienie i wybaczą ci winy. Zostanie jeszcze jeden sakrament. Rozproszenie obrazu następuje zawsze w momencie niespodziewanym - gdy pewny jesteś słów i wstydzisz się tylko podnieść głowę, aby się nie obić o sufity, nie zepsuć dekoracji. Za jedno rozczarowanie nie dostaniesz nagrody - będzie to tylko niewydolność organizmu.

Twoja rozmowa o końcu świata

Spotkaj mnie,
dotknij.

Rozbij szklany stół,
pozbieraj poczucie winy,
że znowu to zrobiłeś,
że tak bolało.

Odejdź,
zabierz powietrze,
i rozmowy o końcu świata.

Ciało

  Podniecone nogi – zwłaszcza uda, które niezaprzeczalnie domagają się rozerwania. Wtargnięcia, które ustawi je w pozycji dramatycznie bezbronnej. Jesteś tak bardzo seksualny i gdy się o nią ocierasz -  ona gubi się w znaczeniach. Poznała twój zapach i to poznanie uświadamia jej porządek życia. Najpierw jest podniecenie, dziejące się szybko i intensywnie. A potem cała reszta, której być nie musi. Daj się dotknąć, spróbować, ugryźć, na chwilę, na teraz. Nie chcę przekonywać do emocji, chcę się z tobą kochać.  Krzyczy w myślach – gdy nikt nie słucha. To dramat niewydarzającej się formy. Wyciągnij ze mnie życie, tak jak wyciągasz dym z papierosa, który rozrywa ci usta. Zatrzymaj mnie w nich. Jest niedelikatny, niespokojny, ucieka nosem, zatrzymujesz go w gardle. Wychodzisz, nabrzmiałe pragnienia wyrysują ci kontury kobiety, która szaleńczo układa się pod twoim ciałem. 

.

                                           Dyskretna forma animacji świata.

            Początek jest czarno-biały.

                                                            Jak na tym zdjęciu. Tak ładnie święcą ci się oczy.

   Można cię dotknąć? Tak, aby nie skrzywdzić?

Zawracanie

To takie ładne i przybiera cudowne barwy nie do cze ka nia. Wyróżniam czcionkę chcąc zwrócić uwagę na główne słowo mojego życia. A to 'moje życie' brzmi tak patetycznie, że chyba się porzygam i wtedy przynajmniej otrę się o człowieczeństwo. Skutecznie je sobie przywrócę - bo ostatnio tylko je wywracam. Rzucam nim o ściany i dźgam ostrym nożem - nerwy mi skaczą jak muzyka elektroniczna. Nie wiem czy to od ogólnych nastrojów kończącej się pięknej epoki w której dziś więziłam swój umysł, czy może od tych gejów na ulicach. Dziś psy pieprzyły się na trawniku, a wczoraj w nocy ludzie wyszli na balkony ze swoich szarych bloków żeby poczuć deszcz na języku. Miałam ochotę ściągnąć ubranie i wybiec na ulice. Tak rzadko budzi się we mnie zwierze, tak bardzo jestem ucywilizowana - dziś nawet złożyłam łóżko i stwierdzam, że to dobrze, że nie mam biurka przy oknie - wtedy byłabym dla kogoś człowiekiem w oknie - a tak to tylko romantyczna pornografia, stań badań i spękane usta.

Szerokie tory. Jedzie pociąg. Dwie szklane szyby i odbicie jej twarzy. Jest tu dużo kurzu i za mało miejsca dla ludzi. Jest za dużo oddechów i za mało prawdy. Nie można przecież rozumieć wszystkiego gdy ma się tylko 21 lat. Można się sprzeciwić, można czuć słabość, można prosić o pomoc.

Alice, Alice.

But, my dear, this is NOT


WONDERLAND and you are NOT
         
                                     ALICE! 


 No właśnie. Ty nie jesteś Alicją a to nie jest Kraina Czarów. Więc lepiej załóż ochraniacze, zamknij oczy i przestań żyć tymi pięknymi obrazkami, tym światem z plasteliny, tym zapachem wiosny, wiatrem przełomów i kurwa setkami bzdur, które zwykłaś nazywać marzeniami. Ogarnij się dziewczyno i żyj jak żyją inni - prosto, kieruj się fizjologią i potrzebą zaspokojenia - dotyczącą wszystkiego. Masz już 21 lat. Jesteś dorosła. Dojrzała. Złożona. Cała. I przyzwyczaj się do tej uporczywej myśli, że JEST i BĘDZIE właśnie tak. Już wiesz co czujesz, wiesz jak to jest, nauczyłaś się charakterystyki organów wewnętrznych - bo widzisz, już jest po tym momencie przełomu na który czekałaś, a Ty nadal karmisz się tymi książkami. Proponuje inne posiłki. Regularne - ułatwią zasypianie. Bo Ty nie możesz mieć planów, nie możesz - bo to się nie może zdarzyć, nie może się udać. Rozumiesz?
Tak, to jest prawdziwa historia i to jest smutna historia. 

1. Chciałabym napisać, że jest pięknie, kolorowo i lukrowo.
2.  Chciałabym napisać, że wstaję wypoczęta i zrelaksowana.
3.  Chciałabym napisać, że perspektywa (jakże długa i szeroka) lata napawa mnie ulgą - taką aż do uduszenia.
4. Chciałabym napisać, że każdej nocy nie boję się zasnąć i że nie patrzę na drugą, pustą i  zimną stronę łóżka. 
5. Chciałabym napisać, że wiem czego chcę od życia i do czego prowadzą mnie te dokładne studia nad samą sobą. 
6. Chciałabym napisać, że nigdy nie przedawkowałam książek i alkoholu. 
7. Chciałabym napisać, że mało przeklinam.

Chciałabym napisać, że coś się zmienia, dzieje, wyłania.

Nie napiszę bo:

1. Nie potrafię prowadzić narracji,
2. nie lubię różowego,
3. nie przepadam za słońcem,
4. jestem wypełniona, przepełniona i zapełniona,
5. jestem silna - szkoda, że tylko w oczach innych ludzi,
6. jestem rozsądna,
7. jestem grzeczna.

Jestem zachwycona splotem wszelkich okoliczności.

A dziś rano zdałam sobie sprawę z tego, że on kiedyś pisząc o bólu, smrodzie, ciemności, robakach, smutnych piosenkach i ogólnym syfie z gnojem - miał racje.

Zapalenie.

Płaczą ci oczy,

A usta nie szukają już oddechu.

- są tylko spuchnięte,

Od nadmiaru elementów.

Jestem skupiona na swoich oczach - gdy pospiesznie zmywam z nich bród całego dnia i ludzi, których widziałam i na których sama je naraziłam. Jestem bezbronna wobec nich wszystkich.

Nie mam śladu z twoich rąk na udach. Nie jestem dziś pełna. Nie było mnie z nimi - tylko byłam między tymi wersami. Gdzie jest teraźniejszość, jeśli ja cały czas szukam wydarzeń. 

skutek uboczny

                        Ona jest w mężczyźnie uwięziona.

 Albo nim owiązana - jak czerwoną wstążką - wygląda w nim jak prezent urodzinowy.

.
                                          Ona się proszę Pana nakarmiła jego oddechem
                                                                - dziś rano -



                                                                                                         

                                                                       i wie Pan, teraz ma czkawkę.