klisza.

Opowiem ci dziś o uczuciu fragmentarycznej pustki. Wyciągnij starą kliszę z aparatu i potnij ją w dowolne strony i na dowolne kawałki. Potem rzuć to wszystko na podłogę i zobacz jak ułożyły się obraz. Nie będzie tu związku przyczynowo - skutkowego, nie będzie logiki, trwałości, początku drogi i celu. Będzie chaos, wyrwany z krwiobiegu ułamek mojej rzeczywistości. Ale po co to wszystko ubierać w ładne słowa i starać się budować napięcie? Wstajesz, ubierasz się idziesz na uczelnie. Słuchasz lub masz w dupie to o czym do ciebie mówią, potem wracasz i wsiadasz milionowy raz w ten sam tramwaj, wchodzisz do mieszkania, włączasz radio w kuchni, robisz obiad, przynosisz talerz z jedzeniem do pokoju, włączasz komputer (stop, komputer włączasz dokładnie po 5 minutach wejścia do domu), jesz oglądając serial, potem coś ogarniasz na uczelnie (albo i nie), myjesz się i idziesz spać. I tak wygląda 90% twojego tygodnia. Dobra, czasami jestem zdolna do większej namiętności, następuje chwilowe zapłonięcie oczu - nie mogę być niesprawiedliwa, jednak wieczory na łóżku - przed komputerem zwyciężają. O, tak jak teraz. Myślałam, że stać mnie na więcej. Jestem sobą zmęczona.