zdarzyła się między nami emocja współtworzenia słów

blisko bliżej
a przecież zawsze może być jeszcze bardziej. do rana możemy stać się dorośli a właściwie to ja mogę dorosnąć dzięki tobie za twoją sprawą z twoim przyzwoleniem dzięki twoim dłoniom
równoległe światy rozgrywają się na przestrzeni kilkudziesięciu kilometrów a chyba nigdy do nikogo nie było mi tak blisko
za dużo zdań złożonych współrzędnie padło w mojej wyobraźni a przecież żadna z ceremonii  nie mogła się jeszcze odbyć
nie dopuść do tego abym raz kolejny zderzyła się z ziemią bo dobrze jest mi myśleć tylko o emocjach mieć w głowie kilka scenariuszy przewidzianych na jedną okazję. bo przecież każda okoliczność jest dobra. i zima i wiosna i lato i jesień.
tracę swoje centrum wypracowane przez lata które tak dobrze utrzymywało mnie w życiu poza.
poza apokalipsą która doprowadza mnie do stanów zrujnowania burzenia chaosu i krzyku aż po cykliczne wzrastanie od nowa.

pozwalam sobie na widzenie podwójne 

pewnie mogłabym ci już teraz powiedzieć że wiecznie zaparowane okna niezgrabione liście porozrzucane we wszystkich pokojach ubrania spowodowałyby nagły wstrząs moich wszystkich zakończeń nerwowych rozpocząć mocne bycie w świecie na swoich naszych nogach. bo to przecież gdzieś tam już jest zakopane pod warstwami niewypowiedzianych słów.
zwykłość i powszedniość. wiele znaków dziecinnie prostych o których nawet nikt nie chce myśleć nie chce brać ich pod uwagę
pewnie będziesz się śmiał kiedy powiem jak niewiele wiem niewiele umiem jak niewiele smakowałam jak nie umiem oddychać kiedy wyrywam siebie od zbyt dobrych myśli o tobie

trzydzieści dziewięć

spierzchnięte dłonie i cała przemoc świata skierowana w jeden sercowy ośrodek mikrouśmiechy porozrzucane na ulicach a ty mówisz że czasami mam przyjemną twarz
drętwienie na policzkach     wczoraj odcisnąłeś linie papilarne swoich dłoni na moich plecach
wtedy właśnie spadły na mnie cztery tysiące gwiazd i czułam że moje ciało jest jak zamglone światło - gęste i pachnące mlekiem
nie ma już mojego apokaliptycznego strachu
schował się pod warstwami kołdry w której szukam oznak drugiego życia

jesienią zawsze wracam

take me somewhere nice 

wszystko chuj -
- niewymownie poetycko
albo dobrze mi zrób.

życie zredukowane do dwóch kubków kawy z mlekiem
zmarznięte stopy po sierpniowych spacerach
powietrze mogłoby przypominać watę cukrową, ale jest raczej czymś w rodzaju szybiku, tunelu w którym ktoś chce się schować
tęsknota za dwuosobowym państwem
mała apokalipsa na chodnikach, które przykrywają pierwsze liście
idzie jesień, bo koty chowają się w poduszki.