wyszeptane
nędzne opary rzeczywistości jesteśmy w niej bezwstydni raz jeszcze chociaż obiecaliśmy sobie zgodę na tworzenie nowych form
pierwiastki
tego co jeszcze wczoraj leżało na podłodze przemówił w zakłopotaniu i subtelności
ciała
skulone razem tworzą jedyną rzecz wartą niepokoju
scaliły
się moje słowa.

Nic nie stanowi teraz dla mnie większej całości. Nie wiem czy kiedykolwiek była jakaś całość, która wstawałaby ze mną z łóżka, brała prysznic i jadła obiad. Nie wiem czy kiedykolwiek byłam bliska aby stworzyć coś co mogłoby być całością. Co gorsza ja również nigdy nie byłam całością dla kogoś. Jedną i spójną całością, która miałaby na szyi wyryty adres zamieszkania, numer pesel i imię swojego kota. Całość kojarzy mi się z czymś okrągłym, owalnym, słodkim i puchatym. Całość nie może drapać, uwierać, męczyć i zadawać pytań. Całość po prostu jest. A tutaj nadal jest coś rzucone na podłodze w milionach kawałków, które do siebie nie pasują - chociaż ja cały czas skrupulatnie zbieram je i sklejam. Czasem na siłę dodaję nowy element, bo rozpierwiastkowanie drażni moje oczy.

r.o.z.cz.ę.ś.c.i.ł.e.ś
a teraz trzęsę się
kule ogon
jak gdybym go miała
pod siebie bo tak najcieplej
i bliżej już być nie może
to taka bliskość
na jaką mnie stać.

proszę cię o chwilę ciszy o chwilę rozwagi po to bym mogła pomyśleć nie tylko nad słowem ale też nad tym że jestem człowiekiem a tego nikt nie chce uszanować. że ja tu żyję, jem, oddycham i czuję być może bardziej niż inne osoby które spotykasz na swojej drodze. a słowa będą zawsze tak samo ważne jak powietrze które wpompuję ci w usta któregoś dnia gdy wszystko jebnie. mam wrażenie że świat was wykastrował  że popkultura was wykastrowała że jesteście tylko nędznym odbiciem waszych pragnień i fantazji że wszystko co potraficie to spuścić się w chusteczkę przed monitorem i jednym okiem zerkać na drzwi czy się nie otworzą i nie zobaczy was matka. potraficie pierdolić głupie cipy na imprezach i wkładać brudne chuje w gęby które wyartykułować potrafią może cztery słowa pod rząd. jak na was patrze to chcę mi się rzygać bo jeśli tak ma wyglądać rzeczywistość ludzi którzy mają po 20 lat i czują wolność to ja chcę iść do więzienia. tworzycie wszyscy chore relacje jesteście upośledzeni i cierpicie na chroniczne zapalenie wszystkich emocji. kobietom przestała działać subtelna seksualność facetom komórka odpowiedzialna za prawdę uczciwość i dojrzałość.

rozrzedziło się powietrze i słońce zaczęło wstępować na tłuste twarze brzydkich kobiet. a potem na całe szczęście moje i wspólne  ludzie zaczęli się rozchodzić.  tak, że w końcu zostałyśmy prawie same i zbrojne a nawet uzbrojone w kilka piw, paczkę fajek i przyjemną muzykę, która puszczona bezpośrednio z superekstra telefonu nie wkurwiała ucha (o dziwo). stopy całkiem mocno wbijały się w miękki i ostygły już z dziennych wrażeń piach - czasami tylko znajdowałam w nim brudne pety, ale starałam się je ignorować aby nie psuć tego cukierkowego romantyzmu, który o Panie Chrystusie pierwszy raz znalazłam nad Bałtykiem.
Oprócz petów ignorowałam także budki z kebabem, facetów kurwa w japonkach, kobiety-orki, zakochanych i ogniste zachmurzenie nieba. muszę jednak odnotować, że zdarzył się w moim życiu drugi najbardziej odpowiedni papieros  (nie, nie palę często, okazyjnie raczej). on był tak bardzo odpowiedni i miał jeszcze wsparcie dobrej muzyki więc mi się oczy same zamknęły i zobaczyłam być może ważną twarz gdzieś daleko w podświadomości. nie przeszkadzał nawet lekko popsuty warkocz z którego uciekały moje włosy, bo chyba czuły morską bryzę. a papieros czekał aby z południowego zadupia przetransportować się i  zapalić  dopiero na północy. warto było czekać. ale ja minęłam jak zwykle zbyt szybko. no, chociaż może życzenie się spełni a wtedy cztery kobiety w stroju Ewy nie będą największym szaleństwem tego czasu.

amnezja

Jesteś wszystkimi słowami i pewnie każdym słowem osobno. Ukrytym gdzieś między tym co wypluwasz z ust od siódmej rano właśnie wtedy gdy odrywasz głowę od poduszki a ona tak śmiesznie odciska ci się po lewej stronie włosów. A potem pewnie pijesz kawę i włączasz wsteczny. Parkujesz i wysiadasz i pewnie nawet nie wiesz, że u mnie jest wtedy środek nocy, że przekręcam się na drugi bok i mam sen, który wygląda jak teledysk tej smutnej piosenki, który wysłałeś o 21:50 tamtego wieczora kiedy ja chciałam się pakować, ale tylko po to, żeby wsiąść w zupełnie inny pociąg niż w ten w którym będę w rzeczywistości już za parę godzin. A właśnie te godziny ciągną się niemiłosiernie między 7 a 15 każdego dnia od tylu tygodni, kiedy z taką zawziętością wypełniam ten czas robieniem tylu niepotrzebnych, niekończących się, absurdalnych czynności - a każda z nich sprowadza się do płaczliwego spoglądania w stronę biurka. I teraz jest ten moment w którym przekraczam granicę gdzieś dawno wyznaczoną przez zasady i konwenanse, które zabrane zostały przez płacz dwa dni temu i wtedy już się dowiedziałam o co mi chodzi w tej grze. A twoja normalność jest chyba najpiękniejsza i jeszcze niedawno nie pomyślałabym, że tak mnie ujmie nudny człowiek z odpowiedzią na kilka zdań, bez dumnego zarzucania filozoficznym cytatem z klasyki literatury. Najważniejsza okazała się jedna emocja, która ma bliźniacze imię z inną. A ja już wytrąciłam się z tego autoportretu odczuwalnego z tej biografii dla umarłych w pięknym wieku, z tego chwytaj bo jeszcze ucieknie, z tego dymu papierosów, smaku wódki i szeleszczenia liści pod butami. Daj mi od siebie odpocząć, bo normalność jest jednak lepsza, można jej dotknąć i schować w słoiku a potem patrzeć jak dojrzewa, jak się przeistacza pod naszymi palcami w dziecko.
Stań się.

Cicho tak ostatnio. W mojej głowie cicho. Wracają też kropki i przecinki. Pewnie na chwilę. Ale cicho tu. I spokojnie. Bez zatrzęsień. Ostatnie dni były dobre. Nasączone. Wypełnione. Wylewała się z tych dni jakaś ciecz podobna do czułości. Nic nie uwierało, nic nie bolało, nic nie drażniło oczu. Zawsze chciałoby się więcej - nawet wtedy gdy było tak miło. Jeszcze jeden sznurek do pociągnięcia, jeszcze jedno rozdanie i byłoby tak absolutnie i dobrze. Bez stawiania warunków. Jak mam rozumieć ten porządek w emocjach? To rozważne stawianie kroków? Ten równy oddech? Nie wiem, ale każda odpowiedź wydaje się pełniejsza - dlatego chcę być tam online.