Mam w sobie dużo kotów, literatury i gór w różnych proporcjach zależnych od dnia.
Jeśli chcesz to mogę się podzielić, ale tylko jeśli nie jesteś kobietą i masz brodę.
Dobranoc.
Zostałam poważną kobietą - i tak aż do 15 października.
Dobranoc.

stoi pośrodku pokoju. ma zamknięte oczy. rozlała się farba więc umoczył stopy i wszystko jest brudne. na ciele i na ścianie widać kawałki złuszczonych z pamięci obrazów. jest teraz odtwarzaczem filmów albo rzutnikiem. światłem będą oczy. na jego głowie siedzi rudy kot i chce wbić się pazurami w szyje. prawdopodobnie za oknem pada deszcz ale nic nie słychać. pachnie. żarówka się przepaliła. ktoś z boku oddycha. zaczyna coś mówić. pewnie będzie to coś w rodzaju cichej prośby o wysłuchanie. oni też czasami potrzebują spowiedzi. wzdrygnął się. kot spadł na cztery kocie łapy i jedną ludzką. on ma teraz pogniecione dłonie bo strasznie długo musiał ją trzymać ugniatać gnieść wyrabiać formować uderzać w nią by przybrała ludzką postać.

take me somewhere nice

skóra która oddychała latem w oczekiwaniu na następny dzień najlepiej było jednak nocą gdy dźwięk wydostawał się z przytłumionego nieśmiałością obrazu. ostrożność była kluczem do porozumienia który rozwarstwić miał wszystkie z niepewności rodzących się przez lata. dlatego z każdym słowem które miało zapach sztuczności i było zbyt wolne aby dotrzeć do niej na czas oddawał kawałek niepokoju i kłamstwa. ładnie kłamał - jak ksiądz który dziecku opowiada o wiecznych aniołach. nie było tu miejsca na żal utratę i niedowierzanie. było tylko szkoda opowiedzianych historii zakończonych zdań i znaków zapytania.
nocą jest nam najlepiej.

druga w nocy to dobry czas na oglądanie zdjęć tkliwych nihilistów
na wracanie (zawracanie?) z dobrze znanego mieszkania
na moknięcie
na niespanie
na myślenie
na słuchanie
na czas, który tutaj i tak kłamie
więc nie będziesz mógł mnie znaleźć.

chciałabym poznać odpowiedz na każde z twoich pytań. nie potrafię. chciałabym usłyszeć głosy, które odbijają się od ściany dźwiękiem poplątanym z wyrzutami sumienia, które pojawiły się po wyjściu za drzwi.
chciałabym poznać fakturę swojej skóry wtedy gdy jest jej dobrze, gdy wpada w dłonie otwarte na oścież, które gdy się zamkną to tylko raz i na zawsze. chciałabym wykrzyczeć, wydostać, wypchnąć na zewnątrz tyle myśli i emocji.
nie potrafię.

jest nowy plan. są nowe ciuchy. będą nowe buty. jest świeża muzyka. przybyło też przeczytanych książek. i wydłużyła się lista tych, które czekają - najpewniej na moją uwagę. włosy tak trochę już chciałyby do fryzjera, ale też jeszcze muszą poczekać. spodnie też chce kupić, rozmiar mniejsze, później może dwa rozmiary. umyję też okno i powieszę nowe zasłony. a jak nastanie już poniedziałek to zacznę myśleć o układaniu zajęć.
obawiam się tylko, że przybędzie mi papierosów w torbie. zaczynam kopiować poprzednie dwa lata ze swojego życia.
nie mogę się doczekać.

wyszeptane
nędzne opary rzeczywistości jesteśmy w niej bezwstydni raz jeszcze chociaż obiecaliśmy sobie zgodę na tworzenie nowych form
pierwiastki
tego co jeszcze wczoraj leżało na podłodze przemówił w zakłopotaniu i subtelności
ciała
skulone razem tworzą jedyną rzecz wartą niepokoju
scaliły
się moje słowa.