take me somewhere nice

skóra która oddychała latem w oczekiwaniu na następny dzień najlepiej było jednak nocą gdy dźwięk wydostawał się z przytłumionego nieśmiałością obrazu. ostrożność była kluczem do porozumienia który rozwarstwić miał wszystkie z niepewności rodzących się przez lata. dlatego z każdym słowem które miało zapach sztuczności i było zbyt wolne aby dotrzeć do niej na czas oddawał kawałek niepokoju i kłamstwa. ładnie kłamał - jak ksiądz który dziecku opowiada o wiecznych aniołach. nie było tu miejsca na żal utratę i niedowierzanie. było tylko szkoda opowiedzianych historii zakończonych zdań i znaków zapytania.
nocą jest nam najlepiej.

druga w nocy to dobry czas na oglądanie zdjęć tkliwych nihilistów
na wracanie (zawracanie?) z dobrze znanego mieszkania
na moknięcie
na niespanie
na myślenie
na słuchanie
na czas, który tutaj i tak kłamie
więc nie będziesz mógł mnie znaleźć.

chciałabym poznać odpowiedz na każde z twoich pytań. nie potrafię. chciałabym usłyszeć głosy, które odbijają się od ściany dźwiękiem poplątanym z wyrzutami sumienia, które pojawiły się po wyjściu za drzwi.
chciałabym poznać fakturę swojej skóry wtedy gdy jest jej dobrze, gdy wpada w dłonie otwarte na oścież, które gdy się zamkną to tylko raz i na zawsze. chciałabym wykrzyczeć, wydostać, wypchnąć na zewnątrz tyle myśli i emocji.
nie potrafię.

jest nowy plan. są nowe ciuchy. będą nowe buty. jest świeża muzyka. przybyło też przeczytanych książek. i wydłużyła się lista tych, które czekają - najpewniej na moją uwagę. włosy tak trochę już chciałyby do fryzjera, ale też jeszcze muszą poczekać. spodnie też chce kupić, rozmiar mniejsze, później może dwa rozmiary. umyję też okno i powieszę nowe zasłony. a jak nastanie już poniedziałek to zacznę myśleć o układaniu zajęć.
obawiam się tylko, że przybędzie mi papierosów w torbie. zaczynam kopiować poprzednie dwa lata ze swojego życia.
nie mogę się doczekać.

wyszeptane
nędzne opary rzeczywistości jesteśmy w niej bezwstydni raz jeszcze chociaż obiecaliśmy sobie zgodę na tworzenie nowych form
pierwiastki
tego co jeszcze wczoraj leżało na podłodze przemówił w zakłopotaniu i subtelności
ciała
skulone razem tworzą jedyną rzecz wartą niepokoju
scaliły
się moje słowa.

Nic nie stanowi teraz dla mnie większej całości. Nie wiem czy kiedykolwiek była jakaś całość, która wstawałaby ze mną z łóżka, brała prysznic i jadła obiad. Nie wiem czy kiedykolwiek byłam bliska aby stworzyć coś co mogłoby być całością. Co gorsza ja również nigdy nie byłam całością dla kogoś. Jedną i spójną całością, która miałaby na szyi wyryty adres zamieszkania, numer pesel i imię swojego kota. Całość kojarzy mi się z czymś okrągłym, owalnym, słodkim i puchatym. Całość nie może drapać, uwierać, męczyć i zadawać pytań. Całość po prostu jest. A tutaj nadal jest coś rzucone na podłodze w milionach kawałków, które do siebie nie pasują - chociaż ja cały czas skrupulatnie zbieram je i sklejam. Czasem na siłę dodaję nowy element, bo rozpierwiastkowanie drażni moje oczy.

r.o.z.cz.ę.ś.c.i.ł.e.ś
a teraz trzęsę się
kule ogon
jak gdybym go miała
pod siebie bo tak najcieplej
i bliżej już być nie może
to taka bliskość
na jaką mnie stać.